Układy placów zabaw: strefy, odstępy i wysokość upadku, które sprawdzają się w praktyce

Działka o wymiarach 12 na 18 m, cztery elementy wyposażenia i plan, który wyglądał dobrze na ekranie. W pierwszą pracowitą sobotę od razu pojawiły się dwa problemy: dzieci opuszczające zjeżdżalnię biegały prosto przez strefę korzystania z huśtawki, a opiekunowie z wózkami dziecięcymi nie mieli trasy, którą można byłoby ominąć. Ze sprzętem nic się nie działo. Układ nigdy nie był testowany pod kątem sposobu, w jaki dzieci faktycznie się poruszają.

Krótka odpowiedź jest taka, że ​​o układzie placów zabaw decydują przedziały wiekowe, strefy użytkowania i komunikacja, w tej kolejności. Wybór sprzętu jest na ostatnim miejscu. Witryny, które spełniają te trzy wymagania, zwykle wydają się większe, niż się wydaje, kosztują mniej w instalacji i przechodzą kontrolę z mniejszą liczbą późnych zmian.

Klasyfikacja wiekowa decyduje o czymś więcej niż wybór sprzętu

Dzieci w wieku od dwóch do pięciu lat oraz dzieci w wieku od pięciu do dwunastu lat korzystają z tego samego terenu w zupełnie inny sposób. Dwulatek wspina się powoli, spada z małej wysokości i zatrzymuje się bez ostrzeżenia. Dziesięciolatek biegnie po liniach prostych i huśta się na pełnych obrotach. Umieść je na jednej otwartej przestrzeni, a młodsza grupa spędzi popołudnie na obronie przestrzeni, zamiast się w niej bawić.

Separacja nie potrzebuje ściany. Obsadzony pas, niska krawędź drewna lub zmiana nawierzchni zwykle wystarcza, aby zasygnalizować granicę, pod warunkiem, że oba obszary pozostają w jednej linii wzroku od miejsca siedzącego. Strefę dla maluchów należy trzymać jak najbliżej wejścia i opiekunów, ponieważ to tam nadzór jest najbardziej skoncentrowany.

Trzy strefy funkcjonalne, a nie jedno otwarte pole

Większość układów, które sprawdzają się w codziennym użytkowaniu, można podzielić na trzy strefy:

• Strefa aktywna. Huśtawki, wspinaczki, zjeżdżalnie i wszystko, co ma określoną wysokość upadku.
• Strefa społeczna. Panele do odgrywania ról, piasek, siedzenia, zacienione miejsca spotkań.
• Strefa cyrkulacji. Wejścia, ścieżki i ludzie naziemni przechodzą, aby dotrzeć do sprzętu.

Istotna jest zasada, że ​​obrót nie może przebiegać przez strefę użytkowania. Ścieżka przechodząca przez róg huśtawki wygląda na rysunku nieszkodliwie, ale powoduje, że spacerująca osoba dorosła znajduje się w obszarze, po którym może przemieszczać się siedzisko. Zamiast tego wyznaczaj ścieżki wokół aktywnej strefy, nawet jeśli objazd kosztuje kilka metrów.

Obszary wahadłowe: gdzie zaczyna się większość błędów związanych z układem

Huśtawki wymagają więcej miejsca niż jakikolwiek inny zwykły przedmiot, a przestrzeń nie jest tam, gdzie większość ludzi się tego spodziewa. W przypadku huśtawki tam i z powrotem strefę użytkowania przed i za siedziskiem oblicza się zwykle jako dwukrotność wysokości punktu obrotu nad podłożem, mierzoną zarówno do przodu, jak i do tyłu. Na ramie o szerokości 2,4 m, która jest bliska 5 m w każdym kierunku, zanim będzie można rozpocząć kolejną konstrukcję.

Siedzenia są zwykle rozmieszczone w odległości co najmniej 600 mm od siebie, z wolną przestrzenią na każdym końcu ramy, tak aby siedzenie nie uderzało w słupek lub pobliski słupek. Jeśli dwie ramki dzielą ten sam obszar, należy oddzielić ich strefy użytkowania, a nie łączyć je ze sobą.

Sztywna, odpowiednio usztywniona rama ułatwia resztę układu, ponieważ wysokość obrotu i rozstaw siedzeń są ustalane przez produkt, a nie regulowane na miejscu.

Wytrzymała, odporna na rdzę podwójna rama obrotowa Sztywna rama w kształcie litery A z podstawą zapobiegającą przewróceniu i powłoką odporną na warunki atmosferyczne, ustalającą wysokość obrotu i rozstaw siedzisk dla stabilnych konfiguracji z podwójną huśtawką. Zobacz produkt →

W przypadku braku odpowiedniego drzewa lub belki samonośna rama eliminuje również pokusę zawieszania siedziska na gałęzi, która będzie rosła, poruszała się lub pękała.

Trasy wspinaczkowe i zabawy górną częścią ciała

Sprzęt wspinaczkowy ocenia się na podstawie najwyższego punktu, do jakiego może dotrzeć dziecko, a nie na podstawie wysokości platformy. Siatka linowa, która wygląda nisko w środku, może umieścić dziecko znacznie wyżej na zewnętrznej krawędzi, a to położenie określa wysokość upadku całej konstrukcji.

W przybliżeniu strefa użytkowania rozciąga się zwykle co najmniej 1,5 m poza zewnętrzną krawędź sprzętu i jest poszerzana do około 2 m na wyższych trasach, tak aby biegające dzieci nie zbliżały się do lądowiska. Jeżeli kilku wspinaczy siedzi razem, ułóż ich tak, aby jedna trasa nie powodowała wyrzucenia dziecka do podstawy drugiej.

Ręcznie tkana siatka wspinaczkowa do ram drewnianych Ręcznie tkana siatka wspinaczkowa z polietylenu z regulowanymi klamrami i linami o średnicy 10 mm, oferująca progresywne ćwiczenia wspinaczkowe w nieregularnych przestrzeniach zewnętrznych. Zobacz produkt →

Liny i siatki nadają się na nieregularne działki, ponieważ przebiegają wzdłuż granicy, która byłaby zbyt wąska dla sztywnej konstrukcji stalowej. Aby bliżej przyjrzeć się szczegółom, które sprawiają, że te systemy przetrwają na zewnątrz, zobacz ten przewodnik bezpieczne i trwałe systemy wspinaczkowe .

Umiejscowienie slajdu i bicie

Zjeżdżalnia to jedyny przedmiot, który porusza się po tym, jak dziecko ją opuści. Wybieg przed wyjściem jest często ustawiony na mniej więcej dwukrotność wysokości peronu nad wyjściem, co najmniej około 2 m, a podłoże to musi być wolne od obszaru huśtawki, trasy komunikacyjnej i wszelkich innych konstrukcji.

Orientacja decyduje o tym, czy slajd działa. Skieruj wyjście na środek aktywnej strefy, tak aby dzieci zwolniły wewnątrz strefy, zamiast docierać do ścieżki. Nigdy nie kieruj wyjścia w stronę wejścia, bramy czy ławki i unikaj kierowania nim w stronę ściany lub płotu, gdzie dziecko nie ma gdzie wyhamować.

Plastikowa zjeżdżalnia dla dzieci w wielu rozmiarach na place zabaw Zjeżdżalnia PE o dużej gęstości w czterech długościach z antypoślizgowymi stopniami, gładkimi krzywiznami i odpornością na promieniowanie UV, dostosowana do bezpiecznego umieszczania w strefie aktywnej. Zobacz produkt →

Głębokość powierzchni odpowiada wysokości upadku, a nie linii budżetowej

Nawierzchnia to zwykle największa pojedyncza linia w budżecie placu zabaw i element najczęściej przycinany bez sprawdzania układu. Głębokość luźnego wypełnienia jest ustalana na podstawie krytycznej wysokości upadku sprzętu znajdującego się nad nim, dlatego plan nawierzchni należy do planu wyposażenia, a nie po nim.

Dwa szczegóły decydują o tym, jak głębokość ta przetrwa pierwszy rok. Luźne wypełnienie migruje z najbardziej ruchliwych punktów, więc wyjścia ze zjeżdżalni i podłoże pod siedziskami huśtawek zwykle wymagają maty ścieralnej lub regularnego uzupełniania. Ograniczniki krawędziowe powinny, jeśli to możliwe, znajdować się poza strefą użytkowania, tak aby dziecko, które spadnie w pobliżu tej granicy, nadal wylądowało na powierzchni, a nie na drewnianej krawędzi.

Szerokości cyrkulacyjne i linie widoczności

Szerokości ścieżek są zazwyczaj niedoszacowane. Jedna wolna trasa o długości 1,2 m jest odpowiednia dla jednej osoby na raz, ale dzieci rzadko idą gęsiego. Jeżeli ścieżka biegnie pomiędzy dwoma aktywnymi elementami, zaplanuj odległość od 1,6 m do 1,8 m i zachowaj co najmniej 2 m pomiędzy krawędzią ścieżki a dowolnym punktem obrotu lub miejscem zjeżdżalni.

Linie wzroku to najtańsza funkcja bezpieczeństwa w dowolnym miejscu. Osoba dorosła siedząca na głównej ławce powinna widzieć każdą strefę bez wstawania, łącznie z odległym rogiem strefy dla dzieci i podestem na dole każdej zjeżdżalni. Trzymaj tablice do przechowywania, sadzenia i szyldy z dala od narożników, w których tworzyłyby martwe pole, i upewnij się, że bramy są widoczne z siedzeń.

Sprzęt i zakotwienie decydują o tym, jak starzeje się układ

Rysunki rozmieszczenia zwykle kończą się na śladzie sprzętu, dlatego w wielu skądinąd dobrych witrynach pojawiają się problemy w drugim roku. Części łączące sprzęt z ziemią i ze sobą decydują o tym, czy odstęp pozostanie taki, jak przewidziano w planie.

• Obrotowe pierścienie odcinają skręt łańcucha w huśtawkach, co utrzymuje siedziska wiszące stabilnie i zapobiega ich zsuwaniu się w stronę sąsiada.
• Kotwy gruntowe i śruby rozporowe utrzymują ramę w pionie; rama, która się przesuwa, zmienia efektywną strefę użytkowania.
• Paski do zawieszania i zaciski do szybkiego łączenia umożliwiają regulację wysokości siedziska bez demontażu ramy.
• Wsporniki narożne i płyty montażowe umożliwiają odpowiednie usztywnienie ramy, zamiast polegać wyłącznie na wytrzymałości słupków.

Wybór materiału ma znaczenie w klimacie wilgotnym i przybrzeżnym. Okucia ocynkowane ogniowo i nierdzewne kosztują więcej w momencie zakupu i mniej w całym okresie użytkowania, ponieważ układ jest tak stabilny, jak mocowania utrzymujące go na miejscu.

Typowe błędy układu, które należy sprawdzić przed złożeniem zamówienia

1. Pomiar od krawędzi sprzętu zamiast od krawędzi strefy użytkowania, co spokojnie zajmuje 2 m otwartej przestrzeni.
2. Umieszczenie ławki, kosza lub doniczki w strefie użytkowania huśtawki, ponieważ potrzebowała domu.
3. Pozwalanie, aby zjeżdżalnia przecinała ścieżkę, tak aby dzieci i spacerowicze dzielili ten sam pas ziemi.
4. Umieszczenie jedynego wejścia na drugim końcu terenu od strefy dla małych dzieci.
5. Traktowanie wysokości platformy jako wysokości upadku sprzętu wspinaczkowego.
6. Sfinalizowanie planu nawierzchni przed ustaleniem pozycji sprzętu.

Przegląd układu kosztuje popołudnie i rolkę taśmy znakującej. Ustaw strefy użytkowania na ziemi w pełnym rozmiarze, przejdź szlakami komunikacyjnymi i sprawdź, czy siedząca osoba dorosła widzi każde miejsce lądowania. Zmiany na tym etapie są bezpłatne. Zmiany po wylaniu fundamentów nie występują.

Jeśli określasz huśtawki, elementy do wspinaczki lub sprzęt instalacyjny dla nowego obiektu lub remontu, możemy pracować na podstawie Twojego układu lub listy sprzętu i potwierdzić istotne wymiary. Wyślij swoje rysunki za pośrednictwem naszego strona kontaktowa a my wrócimy z pasującymi częściami.